Dagboek (deel 3/4): Het leven zoals het is in wzc Sint-Carolus (Kortrijk)

Stafmedewerker ouderenzorg Karolin Vannieuwenhuyse liep vier dagen mee in een woonzorgcentrum en schrijft haar ervaringen uit in vier korte blogs. Vandaag deel 3.

Ik volg een klein uurtje geheugentraining mee, een activiteit onder begeleiding van de ergotherapeute.  Vandaag krijgen we een 20-tal haspelwoorden (waarbij de letters van de woorden door elkaar worden gezet: speelplein wordt bv. pleinleesp) voorgeschoteld.  Verbazend hoe sommige bewoners die vrij snel oplossen, anderen hebben er wat meer moeite mee. Na de haspelwoorden worden de hersenen opnieuw gemasseerd en krijgen de deelnemers de opdracht om over allerhande zomerse taferelen na te denken: zonnige gerechten, verre reisbestemmingen en feestdagen in de zomer.  Er wordt een uur zeer goed en uitvoerig getraind.

Ik zit voor de middag nog even samen met stafmedewerker Philippe.  Philippe neemt mij mee in de wondere wereld van QPR, een digitale onderbouw van alle processen, activiteiten, handelingen, afspraken binnen het woonzorgcentrum… We bekijken uitgebreid hoe de indicatoren van het Vlaamse referentiekader kwaliteit geregistreerd en ook verwerkt worden. Ik leer dat wie beschikt over een goed ingevuld en volledig en correct bijgehouden zorgdossier, hier heel wat gegevens kan uitpuren.  De indicator gewichtsafname was nog niet opgenomen in het zorgdossier. Naar aanleiding van de verplichtte meting door de overheid, gebeurt dat nu wel en dat vinden de medewerkers positief.  De  eigen registratie van decubitus gebeurde daarentegen uitgebreider (vier keer per jaar) dan wat vanuit de overheid wordt gevraagd (één vaste dag).  Het aantal valincidenten en de stand van zaken van de vrijheidsbeperkende maatregelen kunnen tegenwoordig ook gewoon uit het zorgdossier gehaald worden. Maar registratie kan ook misleidende effecten hebben.  Door het bijkomend registreren van het staand order in de medicatie, zal het aantal medicatie toenemen in de volgende statistieken, alhoewel er in de realiteit niets gewijzigd is.  Wat zullen de kranten hier dan weer van maken ?

’s Avonds blijf ik in het woonzorgcentrum. Op elke verdieping zijn twee medewerkers aanwezig, op de eerste verdieping zijn er drie.  Ook hier een duidelijke structuur en routine: het avondmaal wordt opgediend, mensen die vroeg wensen te gaan slapen, krijgen daartoe de kans, de medicatie wordt rondgedeeld.  Er zijn ook bewoners die erg laat gaan slapen:  het geluid van tv’s weerklinkt op de gang. De mobiele telefoon van de avond- en nachtploeg staat niet stil, ik word er nerveus van, maar de medewerkers vinden het niet abnormaal en reppen zich van de ene bewoner naar de andere, met de nodige zorg en aandacht voor elke vraag en met een professionele vaardigheid.

Vanaf 20u30 begint de nachtploeg, dan zijn er twee personen aanwezig voor de 104 bewoners, zij nemen er ook de oproepen van de bewoners van de serviceflats bij.  Op het tweede zit Suzanne om 22u nog wakker in de donkere gang.  Suzanne heeft dementie en is vaak onrustig; met rustige woorden kan verpleegkundige Katrien haar toch naar bed brengen.  Suzanne moppert over zowat alles, maar Katrien blijft er kalm bij. Het lijkt me niet evident om dat telkens waar te maken. De belletjes blijven rinkelen…de bewoners worden zo veel mogelijk op hun wenken bediend.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s