Dagboek (deel 1/4): Het leven zoals het is in wzc Sint-Carolus (Kortrijk)

 Karolin-Vannieuwenhuyse

Stafmedewerker ouderenzorg Karolin Vannieuwenhuyse liep vier dagen mee in een woonzorgcentrum en schrijft haar ervaringen uit in vier korte blogs. Vandaag deel 1.

Dinsdag 22 juli

Ik word om 9.00 verwacht in het wzc Sint-Carolus in Kortrijk. Enkele weken geleden was ik hier voor het eerst ter voorbereiding van mijn vierdaagse leerweek. Als stafmedewerker ouderenzorg wil ik vooral kennis maken met de zorgorganisatie, de werkvloer, kortom, het leven zoals het die vier dagen in het wzc is.

Directeur bewonerszorg Lynn Cools ontvangt mij hartelijk en steekt meteen van wal met informatie over de werking van de groep. Ze belicht ook haar eigen positie: ze komt uit een totaal andere sector (het onderwijs) en ik voel enige verwantschap. Om 11 uur heb ik een afspraak met Kathy, de hoofdverpleegkundige op de gesloten afdeling voor personen met dementie.  Dat betekent niet dat alle bewoners met dementie hier verblijven, het zijn voornamelijk die bewoners die wegloopgedrag vertonen. Ook op de andere afdelingen zijn er bewoners met dementie, ik verneem dat zelfs tot 50% van de bewoners een beginnende of vorderende fase van dementie heeft bereikt. Ik val binnen in het ‘overdrachtmoment’ van het zorgteam, waar de gezondheids- en leeftoestand van de bewoners wordt besproken. Wie heeft slecht geslapen, waarom is dat zo, kunnen we de bewoner gerust stellen door s’ avonds eventjes langer in de kamer te blijven, er gewoon even ‘te zijn’?

Terwijl de medewerkers zich ontfermen over de warme maaltijd, praat ik verder met Kathy. Ze maakt me wegwijs in het elektronisch zorgdossier, de module dagboek, waarin elke medewerker observaties over een bepaalde bewoner kan aanvullen. Daarnaast leer ik ook het digitale platform kennen waarlangs de medicatie wordt ingegeven. De medewerker van het woonzorgcentrum brengt de door de arts voorgeschreven medicatie in. De lokale apotheker kan inloggen in het systeem en ziet zo wat moet worden besteld. Twee keer per dag komt die apotheker langs met de voorraad medicatie, klaargezet volgens de toedieningsmomenten. De hoofdverpleegkundige krijgt ook digitaal een bericht met melding welk attest (ziekenfonds) teneinde loopt: zo is er voldoende tijd om de arts hierover aan te spreken.  De ICT-ondersteuning is hier zeer goed uitgebouwd.

In de namiddag trek ik op met ergotherapeute Els. Op het programma staat petanque, het is lekker warm weer en we nemen de bewoners mee naar het nabijgelegen park. Het duurt wel even vooraleer echt gespeeld kan worden. Maar de mensen genieten zichtbaar. Ook enige competitie is deze spelers niet vreemd. De winnaar ontvangt twee flesjes wijn en is heel tevreden.

Een bewoner vertelt mij, eens terug op zijn kamer: “t’wos ne schoane achternoene, kè mie gejeund…”. De man is heel tevreden, moe maar voldaan. Twee dames vertellen me dat ze vorig jaar ook mee hebben gedaan en dat ze dit graag nog wel eens doen. Dit is meer dan ‘animatie’, dit is begeleiden, ondersteunen, aanmoedigen en versterken van de talenten en competenties van de bewoners.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s