Het potje en het dekseltje

Woensdagavond was ik te gast op een forum voor leerkrachten van de derde graad van het beroepsonderwijs Personenzorg in Hasselt. Ik sprak er over de uitdagingen in de zorg en over hoe we onderwijs en zorg beter op elkaar kunnen afstemmen.

De noden van de zorg zijn bekend: de oprukkende vergrijzing en de schaarste aan zorgpersoneel stellen ons voor bijzonder grote uitdagingen. Alle zorgberoepen staan dan ook garant voor een zinvolle en werkzekere toekomst.

Hoe meer we kunnen differentiëren in de zorgberoepen, hoe meer jongeren we kunnen aanspreken. In de verpleegkunde is er van alles aan het bewegen op het vlak van functiedifferentiatie, zodat zowel horizontaal als vertikaal boeiende loopbanen uitgebouwd kunnen worden. De HBO5-opleiding – de vroegere A2 – moet wat ons betreft naar het niveau hoger beroepsonderwijs getild worden. De leerkrachten in Hasselt bevestigden mij dat een aantal leerlingen uit het beroepsonderwijs er wel degelijk in slagen om dat niveau te halen.

De grootste kansen voor de jongeren van het beroepsonderwijs Personenzorg liggen echter in de opleidingen verzorgende  en zorgkundige. Verzorgende ben je na 6 jaar secundair beroepsonderwijs, een zorgkundige moet een 7de jaar extra specialisatie doen. In de toekomst wordt het niveau van zorgkundige een strikte voorwaarde om gedelegeerde taken van een verpleegkundige te mogen doen. Jongeren hebben er dan ook alle belang bij om de 7 jaar rond te maken. De leerkrachten zijn bereid om hier mee voor te ijveren, zo bleek woensdagavond. En dat is hoopgevend.

Maar de leerkrachten hadden ook enkele kritische vragen klaar voor mij. Ze verwachten extra inspanningen van onze zorgvoorzieningen, bijvoorbeeld op het vlak van stagefaciliteiten. Dat lijkt me een terechte vraag, waar we als sector volmondig ja op moeten zeggen.
Ze willen ook dat hun afgestudeerde jongeren volwaardige, voltijdse contracten krijgen in de ouderenzorg, de thuiszorg,… Vaak krijgen deze jongeren maar een deeltijdse baan aangeboden om de drukste dagdelen te helpen verlichten, maar daar passen veel jongeren voor. Dan nog liever in de horeca aan de slag. Je kunt ze niet eens ongelijk geven.

Moraal van het verhaal: we kunnen elkaar vinden, we hebben elkaar nodig, maar de inspanningen moeten van twee kanten komen. Er is veel schaarste in de zorg, maar om het dekseltje op het potje te doen passen, zullen beide wat moeten bijdraaien. We moeten als zorgvoorzieningen de nodige flexibiliteit in onze organisatie aan de dag leggen om volwaardige jobs te kunnen aanbieden.

Dit bericht werd geplaatst in Management en beleid, Ouderenzorg en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s