Maandagavond organiseerde Vlaams Volksvertegenwoordiger Veli Yüksel in het Buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham in Gent een infoavond over ‘Kleur in de zorg’. Een parkeerplaats vinden in de gezellige multiculturele wijk was geen sinecure, maar uiteindelijk kon ik toch aanschuiven voor de boeiende inleiding van Yüksel, die hij zowel in het Turks als in het Nederlands bracht. Het inzetten van allochtone medewerkers in de zorg is volgens hem niet alleen cruciaal om de tekorten op te vangen, maar vormt ook een meerwaarde bij de verzorging van allochtone patiënten of bewoners. “Mensen zijn immers meer op hun gemak wanneer ze merken dat er mensen zijn die hun eigen taal spreken”, klonk het.
Minister Vandeurzen lichtte vervolgens zijn actieplan ‘Werk maken van werk in de zorg’ toe, waarin hij ook speciale initiatieven voorziet voor allochtonen. Het leek de minister immers al te gek dat we eerst krachten zoeken in en halen uit het buitenland, terwijl hier al zulke goede allochtone krachten wonen.
Het bijzonderste moment van de avond brak aan toen vier dames uit de Turkse gemeenschap, echte ‘rolmodellen’, het woord namen. Zij vertelden over hun eigen ervaringen als adjunct-hoofdverpleegkundige, verpleegkundige of zorgkundige. Een paar quotes.
“In onze Turkse cultuur is zorg dragen voor mensen uit onze familie of onze buurt heel vanzelfsprekend. Zorg dragen voor mensen die we niet kennen is minder evident. Dat moet veranderen, onze toekomst ligt in de zorg.”
“Verpleegkunde is méér dan een wit schortje aandoen, het is méér dan alleen wassen en plassen.”
“Toen ik mijn diploma als verzorgende behaalde, begon ik te werken in een kinderopvang. Mijn mama, zelf analfabete, vond echter dat ik al mijn capaciteiten moest benutten en liet me verder studeren. Nu ben ik als verpleegkundige aan de slag in een ziekenhuis.”
“In het ziekenhuis waar ik werk komen zowel Belgische als Turkse patiënten over de vloer. Onze leidinggeven zijn vaak blij dat wij er zijn om te tolken.”
“Mensen zien mij niet als een Turkse of als een immigrante, mensen zien mij als Yeter.”
Na deze pareltjes van getuigenissen, voerden voorzitter van het Vlaams Parlement Tom Dehaene en directeur Geert Polfliet van wzc Ter Hovingen nog een kort gesprekje over de belangrijke rol van allochtone medewerkers. Ook bij de aanwerving van nieuwe kandidaten, zo blijkt. Een glunderende directeur liet weten dat zijn allochtone medewerkers bij nieuwe vacatures zelf actief op zoek gaan. Tot slot gaf een dame van Familiehulp toelichting bij de opleidingen tot verzorgende/zorgkundige. Een afsluitende receptie gaf de mensen de kans om even de hoofden bij elkaar te stoppen en alle informatie rustig te verwerken.
Zorgnet Vlaanderen organiseert aanstaande vrijdag een studiedag over goede zorg bij etnisch-culturele diversiteit. Vanaf begin volgende week kunt u twee filmreportages uit de praktijk terugvinden op onze website en op Youtube.
We moeten onze perceptie over zorg als éénrichtingsverkeer van zorgverlener naar zorgontvanger, nl. het ‘geven’ van zorg, dringend verlaten, en overstappen op een visie waarin zorg “tweerichtingsverkeer” is, en waarin dus ook de zorgverlener ‘ontvanger’ wordt.
Verplegen/verzorgen is inderdaad méér dan een wit schortje aandoen. Het is antwoorden op een appèl die op ons gedaan wordt en, in relatie staand met die zorgontvanger, zin geven aan je eigen tijdelijke bestaan. Huidskleur – cultuur – origine- gender … zijn hierbij niet van belang, noch bij zorgontvanger, noch bij zorgverlener. Wat telt is de bereidheid ‘in de relatie’ te gaan staan, en de ander niet louter te zien als behoeftig, maar als ‘persoon’ die de moeite waard is! En dat dan ook laten merken.
Gefeliciteerd met jullie initiatief!
Johan W.
Werkzaam in een woon-en zorgcentrum, vaak door enkelingen met enige minachting bekeken, maar o zo boeiend!!